Gomizau es un paraje en San Martin, en Ameskoabarrena, Navarra. En la base de datos de Euskaltzaindia llamada EODA aparecen varios testimonios antiguos, siendo el primero del siglo XVII:
gomiçau (1634)El nombre a analizar es Gomizau, el resto se pueden explicar por la suma del artículo, como son Gomizaua y Gomizaba, siendo esta última forma normal en ese contexto. El topónimo ha tenido dos explicaciones, considerando el segundo elemento que se trata de aho 'boca' o la forma vasca del sufio de origen latino -ano.
gomizgaña (1701)
gomizaua (1705)
gomizaua (1719)
gomizau (1719)
gomizaba (1883)
gomizabe (1895)
gomizau (1994)
gomizába (1992-1999)
gomizáu (1992-1999)
A favor de esta última estaría Patxi Salaberri Zaratiegi en su trabajo Toponimia eta dialektologiaren arteko harremanen inguruan: Artaxonako jabego genitiboaz eta bestez, FLV 72, p. 224, nota 3:
[...] Nolanahi ere, ez dugu uste, Iñaki Segurolak dioenaren kontra (ikus “Notas de toponimia amescoana”, ASJU, XX-1, 1987, 265-275), Gomizaogaina-n eta Gomizaba-n aho dugunik, -ano-rekin akitutako antroponimo batean oinarritu toki-izen baten euskarazko aldaera baizik. Bukaera hau dela eta, ez gaude Zuazorekin ados Arabako ekialdean, Nafarroako mugatik gertu, -ain atzizkia ugarituz doala dioenean, mendebalderagoko -ano-ren kaltetan, Nafarroan -ain nagusia edo dela iradokitzen duelarik (ikus AE [“Arabako euskara”, ASJU, XXIII-1, 1989, 3-48], 39-40).Parece que se trata de una explicación que se ajusta bien al topónimo, que contendría en su parte inicial a un antropónimo, Gomitz, en este blog se han estudiado varios topónimos con ese antropónimo. En la entrada sobre Komistain hay más información sobre ese antropónimo. La estructura propuesta sería NP + -ano, muy común tanto en territorio vasco como en otros muchos, con numerosos topónimos creados. Los topónimos con esa estructura son bastante antiguos, pero si en la base aparece Gomitz, la fecha de su creación puede ser tardía, ya que parece ser un antropónimo germánico. Con todo, ocurrió la pérdida de la nasal intervocálica lo que es prueba de una creación antigua.
Arabari dagokionez egia den ez dakigu, ez baitugu aztertu, baina Nafarroako Ameskoa, Allin eta inguruko ibarretan ugariak dira -ano / -ao (> -au), -o (aurrean i duenean) bukaera duten herri, despoblatu, eta dermio-izenak, nahiz Lanan Gastiain dugun eta Burundan Urdiain (baina Torrano / Dorrao, Mundiñano / Mundañu, Nenau Ergoienean, azkeneko biak despoblatuak). Hona hemen horietako batzuk: Baquedano / Bakedao, Gollano / Gollao, Barindano, Galdeano / Galdio, Amillano / Amillao, Arbinaucozocoa (Ekala, 1686), Dindaubarrena (Gollao, 1727, 1728), Erenzauco eguia (Aranaratxe-Eulate, 1686, 1711), Erenzauco lezea (Aranaratxe-Eulate, 1686), Gomizau, Gomizaua, Gomizaubidea, Gomizausacana (San Martin, 1668tik aurrera), Malquizaua (Bakedao / Gollao, 1725), Zernau(a), Zernaubarrena, Zernaugaina, Zernauguibela (Artatza, 1699tik aitzina), Ziricau (Barindano, 1719), Çimillano (Arbeitza, 1576), Guerano (Deierriko despoblatua, 1554), Catinau, Çatinau (Errezu, 1550, 1567), Çurbao ondoa (Errezu, 1550)...
No hay comentarios:
Publicar un comentario