Se conoce un único testimonio de este topónimo, de mediados del siglo XX, en el libro de Gerardo Lopez de Gereñu Toponimia alavesa, seguido de Mortuorios o despoblados y Pueblos alaveses:
DIACOBURU, término de la mojonera Salvatierra-Alzania.No se conoce más que un testimonio, de hace menos de un siglo, pero es posible realizar un análisis. Si ha ocurrido algún cambio desconocido, la etimología podría variar, parcialmente o completamente.
El topónimo tendría dos elementos, en la parte final estaría buru 'cabeza' que podría denominar una parte exptrema del lugar o un sitio elevado. Un topónimo similar sería Donorgiburua, cuyos elementos serían done 'san' + Jurgi 'Jorge' + buru + -a, artículo.
La parte incial del topónimo sería el antropónimo Didako y el único cambio ocurrido sería la pérdida de la segunda dental. No se trata de un cambio inesperado, en la denominación oral de muchos topónimos se suelen perder la /d/ o /g/ cuando son intervocálicas.
Didako no fue un antropónimo muy utilizado, pero se conoce algún testimonio. A. Irigoien en su libro Pertsona izenak euskaraz nola eman muestra algunos testimonios navarros:
2.43. DIDAKO: Erdi Aroan gure artean asko korritzen zuen izena, latinezko Didus, -i, / Didi(us), -ii, formatik -ko berrekailua itsatsirik sortua.
[...]
Ikus XIV menderako Nafarroan DIDACO, eta baita-ere DIAGO, eta DIAGOT, vokal arteko oklusivo gorra ozendurik: Garcia Didaco, (1330, PN-XIV, F.Est., 292 orr.), Artaxona-n; Diago, (1350, PN-XIV, L.Mon.Est., 346 orr.), Vinaspre-n; Diago Ferrandiz, (1350, PN-XIV, L.Mon.Est., 345 orr.), Leza-n; Diagot, (1366, PN-XIV, F.Pamp.-Mont., 540 orr.), en la rua Mayor de los Cambios (en el Burgo de Sant Cernin), Iruñean.
No hay comentarios:
Publicar un comentario