Aldatza es un caserío de Segura. Hay un testimonio del siglo XX en el libro de Iñaki Linazasoro Caseríos de Guipúzcoa:
ALDATXA (prop.)Los testimonios más antiguos del topónimo son del siglo XVI, convertido en apellido, en la web Dokuklik, donde aparecen los registros sacramentales de la comunidad autónoma vasca. En estos documentos se muestran los registros de bautismo, matrimonio y defunción y desde la mitad del siglo XVI se encuentran testimonio:Ha ocurrido un cambio, lo que en los testimonios más antiguos es <s>, ahora es <tz>. Si el testimonio antiguo fuera único, podría explicarse como una cacografía, pero son cuatro y por tanto se puede pensar que se trata de testimonios bien recogidos y que ha ocurrido un cambio, que el topónimo en época antigua era *Aldatsa, pero después, quizás por hipercorrección se convirtió en Aldatza. En el topónimo, además del artículo, está la palabra aldats:
aldats.En las líneas de más arriba se explicaría perfectamente el cambio sufrido por el topónimo. De paso, en el Diccionario General Vasco los testimonios más antiguos son los del libro Refranes y sentencias, del año 1596, y el testimonio más antiguo del topónimo de Segura es del año 1558, por lo que hay un adelanto de 40 años.
1. (V, G; Ht VocGr 399, Lar, Añ (V), Izt 32v, H (s.v. aldapa)); aldatz (V, G; Dv (V), H) Ref.: A; Etxba Eib (aldatza).
Cuesta. "Pente" Ht VocGr 399. "Cuesta", "ladera", "falda de monte" &c. Lar y Añ. "Gatza gañerako aldatza, latza" Etxba Eib. "Aldatz bikie (V-gip), cuesta empinada" Vill (comunicación personal). v. aldapa. Tr. Documentado en textos vizcaínos y, con menor frecuencia, en guipuzcoanos. Los textos antiguos apuntan inconfundiblemente a -ts. La tendencia a emplear -tz aparece primero en vizcaíno, por la temprana confusión de sibilantes.
[...]
No hay comentarios:
Publicar un comentario