El topónimo Eltzegille

 De este topónimo guipuzcoano se conoce un testimonio, de mediados del siglo XIX, del trabajo Donostiako toponimia:

Elceguille (1841, casa, D.U.A.-B-10-II-362-2).

El topónimo es transparente, ya que estaría la palabra eltzegile, sin otro elemento:

eltzegile.
(Gc ap. A; Urt (-gille), Lar, Añ (G), H), eltze-egile, eltzile.
Alfarero, ollero. "Buccularius, buru eltzegillea, buruko eltzegillea" Urt III 417. "Potier" H.
Erosi zuten diru hartaz eltze egille baten landa. He Mt 27, 7 (EvL elze egile, Lard 449, Ur, Leon, Ir YKBiz 483, Or eltzegil(l)e, Echn eltzile; Lç topinagile, TB, SalabBN untzi egile, HeH baxera egile, Ip lurrezko untzi-egile, Dv baxeregile, Hual ontziegile, Samper ontziegizale, Ol buztinlari, Arriand lapikogiñ). Elzeguillebáten etxéra. LE Doc 235. Jaungoikuaren eskuan dago gizonaren biotza, eltzegilliaren eskuan buztiña bezela. Bv AsL 35. Eltzegille baten pirrila igitu. Or Aitork 327. Eltzegile, oialgile, garazlari, ta orrelakoak ez-aintzakotzat zituzten. Zait Plat 113. Figulus zelako eltzegile apalarena. MEIG VIII 58.

En este topónimo el nombre de profesión del dueño u ocupante pasó a ser el nombre de la casa, quizás porque allí mismo tendría el lugar de trabajo. La palabra no ha dejado mucha documentación, pero este testimonio muestra la vitalidad de eltzegile.