martes, 5 de mayo de 2020

El topónimo Maintzia

Maintzia es una casa de Irun, en Gipuzkoa. Basados en la informacion aportada por la página del ayuntamiento de Irun, el testimonio más antiguo sería Maincia, del año 1625, posteriormente también aparece con esa forma. Con todo, fue conocida por otros nombres como Manciategui, Manchiategui, MainsiaMaintziya... Tras examinar las variantes, son dos las principales, Maintzia y Manziategi. En esta última es evidente que está formada por Ma(i)ntzia y el sufijo -tegi 'lugar'.
La base sería Maintzia, forma femenina del antropónimo Mancio. sobre este nombre trata A. Irigoien en su libro Pertsona izenak euskaraz:
    3.238. MAYNÇIA, MANCIA, MENÇIA, emakume-izena: Bertulon de Maynçia, (1330, PN-XIV, F.Est., 300 orr.), Artaxona-n; Mainçia Ederra, (1330, PN-XIV, F.Est., 302 orr.), Artaxona-n; Pero Sanchis Maynçia, (1330, PN-XIV, F.Est., 290 orr.), Oteyça-n; Mancia, su hermana, (1330, PN-XIV, F.Est., 296 orr.), Artaxona-n; Mençia Lopez, (1350, PN-XIV, L.Mon.Est., 345 orr.), Leza-n; Mençia, (1366, PN-XIV, F.Est., 623 orr.), Funes-en. Ikus ANDRE MANCIA laugarren zerrendan.
    Bada MAYÇA ere: Johan de Mayça, (1350, PN-XIV, L.Mon.Est., 367 orr.), Auarçuça-n.
    XIII menderako MAINCIA: Maincia, (s. XIII, El gran Pr. Nav., dok. 106).
    Mancho izenari dagokio. MAINCIA femenino despalatalizatua besterik ez dateke. Ikus MANCHO.
Debe mencionarse la forma diptongada Maintzia, desconocida en el nombre Mancio. Según parece, por influencia de la bokal /i/ de la última sílaba, se replicó en la sílaba anterior: Mantzia > Maintzia. Quizás así también se pueda explica la variante Mencia, si ocurrió ai > e: Maintzia > Mentzia. Pero ese cambio no es común en euskera, así que es posible que se deba explicar Mencia de otra manera.
El topónimo irunés Maintzia refleja un antiguo antropónimo y curiosamente, también conoció una variante Mantziategi.

No hay comentarios:

Publicar un comentario